HASTANELERDE AYAKTAN VAKA BAŞI ÖDEME MODELİ: POLİKLİNİK MALİYETLERİ İLE GERİ ÖDEME FİYATLARININ KARŞILAŞTIRILMASI

Vahit Yiğit

Özet


Günümüzde sağlık hizmeti fiyatlarının maliyete göre tespit edilmemesi hastanelerin finansal sürdürülebilirliğini etkilemektedir. Türkiye’de yaklaşık dokuz yıldır poliklinik vaka başı ücretlerinde anlamlı bir artış sağlanmamıştır. Ancak hastanenin işçilik, ilk madde ve malzeme ve işletme maliyetleri her yıl artmaktadır. Bu araştırmanın amacı, bir üniversite hastanesinin ayaktan vaka başı muayene maliyetleri ile geri ödeme fiyatlarını karşılaştırmaktır. Araştırma soncunda hastanenin ayaktan vaka başı toplam geliri 1.753.953-TL gider ise 2.156.439-TL olarak tespit edilmiştir. Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) bir hasta için ortalama 66.3-TL geri ödemede bulunmaktadır. Ancak hastanenin bir poliklinik hastasının maliyeti 81.6-TL olarak gerçekleşmektedir. Bu nedenle ayaktan vaka başı fiyatlarının gelecek dönemlerde asgari yaklaşık % 15 artırılması gerektiği düşünülmektedir.

Anahtar Kelimeler


Vaka başı ödeme, geri ödeme, maliyet, hastane

Referanslar


Akyürek Ç.E. (2012). Sağlıkta Bir Geri Ödeme Yöntemi Olarak Global Bütçe ve Türkiye. Sosyal Güvenlik Dergisi; 2 (2): 124-153.

Arık, Ö. ve İleri, Y. Y. (2016). Sağlık Hizmetlerinin Finansmanında Türkiye’de Yeni Yaklaşım; Teşhis İlişkili Gruplar (TİG). SDÜ Sağlık Bilimleri Enstitüsü Dergisi, 7(2), 45–50.

Atasever M.(2014). Türkiye Sağlık Hizmetlerinin Finansmanı ve Sağlık Harcamalarının Analizi 2002-2013 Dönemi. ISBN: 978-975-590-521-1, Bakanlık Yayın No: 983 Ankara-2014. ss:111-114

Ayanoğlu, Y., Beylik, U. ve Orhan, F. (2014). Tanı İlişkili Gruplara (DRG) Göre Hastaneler ve Ülkeler Arası Karşılaştırma: Bir Vaka Örneği. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 13(51), 273–290.

Beylik, U., Yılmaz, A. ve Akca, N. (2015). Hastanelere Geri Ödemede Sağlık Uygulama Tebliği İle Teşhis İlişkili Grupların Karşılaştırması : Kolesistektomi Vakası Örneği. İşletme Bilimi Dergisi, 3(2), 39–53.

Borowitz, M. ve Atun, R. (2007). The unfinished journey from Semashko to Bismarck: health reform in Central Asia from 1991 to 2006. Central Asian Survey, 25(4), 419–440. doi:10.1080/02634930701210633

Çelik Y (2013). Sağlık Ekonomisi. 2. Baskı. ISBN: 978-605-5782-79-5 Ankara-2013. ss: 169 -226

Ersoy, Z. (2014). Geri Ödeme Modeli Olan Teşhis İlişkili Gruplar (TİG) ve Bu Model Üzerinde Sağlık Yöneticilerinin Görüşlerinin Değerlendirilmesi. Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İşletme Anabilim Dalı Hastane İşletmeciliği Bilim Dalı, Ankara.

García-Lacalle, J. ve Martín, E. (2013). Efficiency improvements of public hospitals under a capitation payment scheme. Health Economics, Policy, and Law, 8, 1–30. doi:10.1017/S1744133112000345

Goodman, H., Waddington, C. (1993). “Financing Health Care”, Oxfam Practical Health Guide No:8, Ireland. 1993-UK/Ireland.p:1. Erişim: http://books.google.com.tr, (02.01.2012)

Hospital Payment Mechanisms: Theory And Practice In Transition Countries, McKee, M. and Healy, J. (eds.) In: Hospital in a Changing Europe, Open University Press, 2002-Buchingham-Philadelphia, pp: 150-176.

Jegers, M., Kesteloot, K., De Graeve, D. ve Gilles, W. (2002). A typology for provider payment systems in health care. Health Policy, 60, 255–273. www.elsevier.com/locate/healthpol adresinden erişildi.

Langenbrunner, J.C., Somanathan, A. (2011). “Financing Health Care in East Asia and the Pasific : Best Practices and Remaining Challenges”, The World Bank Washington, D.C. (The International Bank For Reconstruction and Development), 2011-Washington. pp:70

Mathauer, I. ve Wittenbecher, F. (2013). Hospital payment systems based on diagnosis-related groups: experiences in low- and middle-income countries. Bulletin of the World Health Organization, 91(10), 746–756A. doi:10.2471/BLT.12.115931

Normand, C.,Weber A (2009).. Social Health Insurance: A Guidebook For Planning. ADB / ILO/ WHO / GTZ. 2009-Eschborn. pp: 89

Resmi Gazete (2006

Resmi Gazete , 2006. Tedavi Yardımına İlişkin Uygulama Tebliği (Sıra No: 8) 1 Temmuz 2006, Sayı: 26215

SUT. (2013). Sağlık Uygulama Tebliği, Sosyal Güvenlik Kurumu, Resmi Gazate Tarih: 24 Mart 2013; Sayı: 28597. Ankara.

Tatar, M. (2011a). Sağlık Hizmetlerinin Finansman Modelleri: Sosyal Sağlık Sigortasının Türkiye’de Gelişimi. Sosyal Güvenlik Dergisi, 1, 103–133.

Tatar, M. (2011b). Sağlık Hizmetlerinin Finansman Modelleri: Sosyal Sağlık Sigortasının Türkiye’de Gelişimi. Sosyal Güvenlik Dergisi, 1(1), 103–133.

Tengilimoğlu, D. ve Güzel, A. (2011). Sağlık Sistemleri ve Ülke Örnekleri. Sosyal Güvenlik Dünyası, (73), 13–26.

Uğurluoğlu, E. ve Özgen, H. (2008). Sağlık Hizmetleri Finansmanı ve Hakkaniyet. Hacettepe Sağlık İdaresi Dergisi, 11(2), 133–159.

Waters, H. R. ve Hussey, P. (2004). Pricing health services for purchasers-a review of methods and experiences. Health Policy, 70(2), 175–184.

Yıldırım, H. H., Yıldırım, T. ve Erdem, R. (2011). Sağlık Hizmetleri Finansmanında Kullanıcı Katkıları: Genel Bir Bakış ve Türkiye İçin Bir Durum Değerlendirmesi. Amme İdaresi Dergisi, 44(2), 71–98.

Yiğit, V. ve Yiğit, A. (2016). Üniversite Hastanelerinin Finansal Sürdürülebilirliği. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 8(16), 253. doi:10.20875/sb.84868


Tam Metin: PDF

Refback'ler

  • Şu halde refbacks yoktur.